[Day 3/100] คนที่ตายนั้นเป็นคนอื่นเสมอ

“คนที่ตายนั้นเป็นคนอื่นเสมอ” ข้อความบนหลุมศพของมาร์เซล ดูชองป์ ทำให้เราได้มาครุ่นคิดกับตัวเองว่า “เราได้นึกถึงความตายของตัวเองบ้างหรือยัง”

คงพิสูจน์ได้ยากถ้าจะบอกว่างานศพทำให้คนตายไปสบายขึ้น แต่จุดประสงค์หลักของงานศพที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือทำให้ผู้เข้าร่วมงานศพได้ตระหนักถึงความตาย

เราเชื่อเสมอว่าความตาย “ไม่ใช่” หัวข้อต้องห้าม สำหรับความเชื่อที่ว่าถ้าพูดถึงความตายแล้วเราจะตาย งั้นถ้าพูดว่าเราไม่ตายแล้วเราจะไม่ตายหร้อ 5555

ยิ่งเราได้นึกถึงความตาย ทำให้เมื่อต้องตัดสินใจเลือกสิ่งที่สำคัญเรามักจะถามตัวเองเสมอ “ถ้าพรุ่งนี้ต้องตายเราพอใจกับการใช้ชีวิตของตัวเองหรือไม่” และผลลัพธ์มันเวิร์คแฮะ เพราะทำให้เราแทบไม่เคยรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เลือกเลย

วันนี้เป็นวันที่ อ.ตุล คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง ได้จากไปอย่างสงบ แม้ไม่เคยได้ติดตามมาก่อน แต่ได้เห็นว่ามีคนรักและอาลัยมากมาย และคงทำให้คนไม่มากก็น้อยได้ตระหนักถึงความตายที่อยู่ใกล้เราแค่เอื้อมนี้

และอย่างน้อยการจากไปของ อ.ตุล ก็ได้ทำให้ผมได้ตระหนักถึงความตายในชีวิตที่เร่งรีบนี้ ยังไม่มีงานทำเล้ยย TT

ขอภาวนาให้ อ.ตุล ได้ไปในที่ที่หวังนะครับ

และยิ่งเรานึกถึงความตายบ่อยเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เข้าใจว่าสิ่งใดเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญ ไปตัดผมออกมาแล้วดูไม่ดี เราอ้วนจนขาใหญ่ โดนนินทา หรือแม้แต่ตั้งใจทำบางอย่างแล้วล้มเหลว

เมื่อถึงวินาทีที่เราจะตาย เรื่องเหล่านี้มันไม่ได้สำคัญและมีค่าพอให้นึกถึงหรอก เราเชื่ออย่างนั้นนะ

In the End, Everything is a Gag.