[Day 20/100] เชื่อผมว่าทุกคนมีพลังที่ซ่อนอยู่

ภาษาอังกฤษถือเป็นของแสลงสำหรับเรามาก มันไม่เคยสนุกเลยตั้งแต่ที่ได้เรียนมา การเติมคำให้ถูกต้องตาม Grammar เป็นสิ่งที่เราไม่เคยเข้าใจตั้งแต่เด็ก

โอเคพอโตขึ้นมันก็ทำได้บ้างจากการที่ต้องสอบ แต่มันก็ยังไม่เคยสนุกอยู่ดี ส่งผลให้เราเป็นคนที่วิ่งหนีคนต่างชาติมาตลอด เพราะเราเชื่อว่าตัวเองพูดอังกฤษไม่ได้

มาในช่วงสมัครงานจึงได้เริ่มเห็นความสำคัญของภาษาอังกฤษมากขึ้น พยายามหาฟังทาง Youtube กรอกหูเรื่อย ๆ แต่ก็ยังคงไม่สนุกอยู่ดี เพียงแต่พอจะคิดได้ว่าเป็นสิ่งที่ต้องทำ

จนมีโอกาสได้สัมภาษณ์งานภาษาอังกฤษ เริ่มจาก HR ชาวฟิลิปปินส์โทรมา ตายแล้วว ปกติวิ่งหนีชาวต่างชาติ แต่ครั้งนี้จำเป็นต้องคุย ฟังรู้เรื่องแค่ 20% ตอบได้แค่ Yes / No ชีวิต 555555

เลยดันได้สัมภาษณ์ในรอบถัดไป ใช้เวลาสัมภาษณ์ 1 ชั่วโมงด้วยภาษาอังกฤษล้วน หนีเลยได้มั้ยยย

แต่ก็ทำให้เราคิดได้ว่า แล้วจะหนีไปถึงเมื่อไหร่ การที่เราหนีไม่เคยช่วยให้เราได้เก่งขึ้นเลย งั้นลองแทงสวนดูบ้างไหม วิ่งเข้าใส่ความกลัวบ้าง

ถ้ามันจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ก็เอาให้มันอายสุด ๆ ไปเลย เราไม่สนอะไรแล้ว เราแค่อยากพูดภาษาอังกฤษเก่งขึ้นซักที

และแล้ววันสัมภาษณ์ …​ ผมก็ทำได้ สามารถสื่อสารได้ อยู่ในระดับที่คุยรู้เรื่อง คงมาจากภาษาอังกฤษที่สะสมมาทั้งชีวิตจากการฟัง ดู อ่าน

เราได้อะไรจากเรื่องนี้? ความกลัวมันปิดความสามารถที่แท้จริงของเรา สิ่งไหนที่รู้สึกกลัวให้ลองประเมิน Worse Case Scenario ถ้าอยู่ในระดับที่รับได้ เช่น พูดภาษาอังกฤษไม่ได้อย่างมากก็แค่อาย

ก็ลุยดิวะ!