[Day 28/100] ดนตรีปกคลุมพื้นที่ในชีวิตเราแค่ไหน

ตอน ป.4 เราได้อยู่วงดุริยางค์ของโรงเรียน ถ้าจำไม่ผิดเข้าไปได้เพราะว่ามีพี่สาวอยู่ในวงดุริยางค์ ก็เลยอยากเข้าไปลองเล่นด้วยแบบงง ๆ

วงดุริยางค์ก็จะเล่นเพลง ในช่วงเข้าแถวตอนเช้า เพลงชาติไทย สรรเสริญพระบารมี หรือมหาฤกษ์ตอนมีงานพิธี

เราได้เล่นเครื่องเคาะจังหวะทุกอย่าง เริ่มจากฉาบ กองใหญ่ จบที่กองแต๊ก

เล่นมาตั้งแต่ ป.4 – ป.6 เรียกได้ว่ามีจังหวะในหัวใจมาก นับตั้งแต่นั้นมาชีวิตเราก็เคาะจังหวะเคาะโต๊ะเล่นตลอด ซึ่งก็ทำให้โดนคนบ่นอยู่บ่อย ๆ ผมขอโท๊ษ

นอกจากตอนประถมอยู่วงดุริยางค์แล้วเราก็ได้เล่นวงดนตรี ตอนนั้นได้เล่นเบส เพราะมันง่ายสุด ฝึกเล่นจนนิ้วพอง

พอมาช่วง ป.6 พ่อซื้อกีตาร์โปร่งให้ เห่อสุด ๆ แต่แม่งเล่นโคตรยากเลย ฝึกอยู่ซักพักแล้วก็ถอดใจไป ไม่ไหวจริ๊ง

พอมาช่วง ม.1 อยู่ ๆ ก็รู้สึกเสียดายเงิน มีกีตาร์ทั้งทีแต่ไม่ได้เล่น ก็เลยเอาวะ ไปเรียนหน่อยละกัน

เรียนอยู่ประมาณ 4 – 5 เดือน แล้วก็เลิก ซึ่งพอจะเข้าใจ Concept จับคอร์ดได้ ตีคอร์ดได้ ช่วงมัธยมของเราก็เล่นกีต้าร์ตลอดมา

มีเรื่องแปลก ๆ อย่างนึงคือ เราไม่ค่อยชอบให้คนอื่นรู้ว่าเราเล่นกีตาร์เป็น เพราะรู้สึกว่าเขาจะ Treat เราต่างไปจากเดิม งงอะดิ เอาเป็นว่ามันเป็นความรู้สึกที่เราจะไม่ชอบ ก็เลยไม่ค่อยเปิดเผยตัวเท่าไหร่ แค่เล่นให้ตัวเองฟังก็มีความสุขแล้ว

พอมา ม.ปลาย ก็ได้มาเล่นกีตาร์ไฟฟ้า ได้ทำวงกับเพื่อน ๆ ก็ถือเป็นประสบการณ์ที่ดี แต่ถ้าให้ประเมินตัวเอง วงที่ผมเล่นก็อยู่ในระดับมือใหม่มาก ไม่ค่อยสำเร็จซักเท่าไหร่ แล้วก็ได้เห็นตัวเองชัดขึ้นว่า เป้าหมายของเราคือแค่ได้เล่นดนตรีเฉย ๆ

หมายถึงไม่ได้อยากดังกว่านี้ ไม่ได้อยากให้คนได้ยินเยอะกว่านี้ อยากเป็นศิลปินนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เคยรู้สึกเลย ซึ่งนี่เป็นคำตอบของคำถามที่เราโดนถามบ่อย คือทำไมไม่เรียนคณะเกี่ยวกับดนตรี

พอมาช่วงมหาลัยอยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเล่นกีตาร์มันเจ็บนิ้วหวะ (แน่อยู่แล้วพึ่งรู้ตัวหรอ) บวกกับที่บ้านมีคีย์บอร์ดอยู่อันนึงที่อาให้มา (คีย์บอร์ดคือสิ่งที่คล้าย ๆ เปียโน) ก็เลยถือโอกาสฝึกเล่น

แล้วก็ตกผลึกได้ว่า เราจะเล่นกีตาร์ให้เจ็บนิ้วทำไมวะ 55555

ด้วยพื้นฐานในชีวิตเราที่เล่นมาหลายเครื่องดนตรีมาก กลองในวงดุริยางค์ เบส กีตาร์โปร่ง กีตาร์ไฟฟ้า มันก็เลยอยู่ในจุดที่กระโดดไปเล่นเครื่องดนตรีใหม่ได้ง่าย ใช้เวลาในการเรียนรู้ไม่นานก็สามารถเล่นได้

จนมาถึงปัจจุบันตอนนี้ก็เลยเล่นเปียโนเป็นหลัก ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากเข้าใจในเปียโน พิมพ์ Blog อยู่ตอนนี้แค่หันไปทางซ้ายก็เจอเปียโนเลย ว่าแล้วก็ซักหน่อย

ตอนช่วงมหาลัยก็เคยซื้อ Drumpad มาเล่นนะ เพราะเสี้ยนอยากเล่นมากกก (เหมือนกลองชุด แต่เป็นแผ่น ไม่ใช่กลองจริง)

แต่มันไม่ค่อยอำนวยการเล่นในบ้านซักเท่าไหร่ เพราะมันเสียงดัง ถึงจะต่อเสียงให้มันออกที่แอมป์แต่มันก็ยังมีเสียงไม้กลองกระทบกับ Drumpad อยู่ดี ก็เลยขายทิ้งไป แต่ถ้าเสี้ยนอีกก็คงหาซื้อมาใหม่แน่

แล้วเราได้อะไรจากการเล่นดนตรีมานานขนาดนี้?

จากใจจริงไม่รู้เหมือนกัน แต่ดีใจที่ชีวิตเราได้มีดนตรีมาปกคลุมเยอะขนาดนี้ ในตอนที่เราทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง เราได้นึกถึงดนตรีว่ามันเป็นสิ่งที่เราก็พอทำได้นะ

ถ้าจะมีอีกอย่างคือเพื่อนที่เราเคยสอนมันเล่นกีตาร์ตอนม.ต้น ตอนนี้เรียนจบคณะดนตรีไป 2 คน อย่างน้อยชีวิตเราก็ได้จุดประกายความชอบให้คนอื่น เยี่ยม